Niekontrolowany Punkt Widzenia
O świecie, ludziach i kilku innych kwestiach
W każdej dziedzinie życia potrzebna jest nam motywacja. Niezależnie od tego czy jest to bieganie, pisanie bloga, praca na etacie, wychowywanie dzieci czy odchudzanie, zawsze przychodzi taki moment, że czujemy się totalnie zniechęceni, nic nam się nie chce i nie mamy siły działać dalej. W takich momentach potrzebny jest nam ktoś, kto wesprze dobrym słowem. Nawet, jeśli miałby być to ktoś obcy… Czytaj dalej „Czy to na pewno było do mnie?”
Kiedy przyszła witaliście ją z otwartymi ramionami. Szczęśliwi, pełni planów, marzeń i wspólnych celów. W Waszych głowach, w całym ciele, w każdym słowie, geście i spojrzeniu była tylko ona. Ale czy po kilku tygodniach, miesiącach i latach, nadal jest taka jak na początku?
W zeszłym roku o tej porze miałam gotową listę postanowień noworocznych i początki frustracji, że jeszcze nic w tym kierunku nie zaczęłam robić. W tym roku jest podobnie, ale z jedną małą różnicą – frustracji nie ma, choć lista spisana.
Jest takie miejsce na Ziemi, w którym zawsze pokornieję. Moje problemy nagle stają się możliwe do rozwiązania, a w głowie pojawia się myśl, że nie ma rzeczy niemożliwych. Rozumiem ludzi, którzy są gotowi tam umrzeć, bo czy na odejście z tego świata można wybrać sobie lepsze miejsce?
Zapominamy o nich kiedy stajemy się dorośli. Wyrzucamy z głowy lub zwyczajnie odkładamy na później, wierząc, że kiedyś do nas powrócą. Tylko czy na pewno nie utracimy ich na zawsze?
Dzisiaj temat bardziej kobiecy, ale to nie oznacza wcale, że Panowie powinni teraz zamknąć tę stronę. Nie, nie, nie! Zostańcie i przeczytajcie. W końcu macie chyba obok siebie mamę, żonę, córki, kuzynki, siostry, koleżanki?
Dostajesz od życia 20 minut. Wykorzystujesz je najlepiej jak potrafisz, czy odkładasz na bok licząc, że jeszcze kiedyś się przydadzą i zdążysz je wykorzystać? Te 20 minut jest wyjątkowe, bo to nie bonus. To Twoje ostatnie 20 minut życia.
Powroty przywołują w mojej głowie tylko dobre wspomnienia. Takie, w których wracam do domu ze szkoły, a babcia lub mama czeka na mnie z gorącym obiadem. Takie, które wskazują na moment szczęścia, kiedy po długiej podróży w końcu widzę znajome okna i stoję przed wielokrotnie otwieranymi drzwiami. W końcu takie, w których, po tygodniu rozłąki, witają mnie uśmiechnięte i znajome twarze.
Jako, że jeść lubię, a niektórzy nawet twierdzą, że głód to uczucie, które mnie nigdy nie opuszcza, dzisiaj będzie o dietach. Czyli łatwym sposobie na wyprowadzenie kogoś z równowagi.
Stoją na schodach kościoła, w którym piętnaście minut temu przyrzekli sobie miłość i wierność aż po grób. Ona w pięknej białej sukni, o której marzyła już jako mała dziewczynka. On w szytym na miarę garniturze. Szczęśliwi i radośni. Przekonani, że wszelkie nieszczęścia na pewno ich nie dotyczą. Nauczeni losami innych par wiedzą już jakich błędów unikać. A zresztą, przecież ich to nie spotka.
Niekontrolowany Punkt Widzenia 